Dagboek

Aantal berichten: 43
Ga naar:   

Wat we niet wilde horen

13 april 2007
Vrijdag 13 april rond half 4 kwam de kinderarts met de woorden: "het ziet er niet goed uit voor Jens*, zijn hersenen activiteit is niet verbeterd" Onze Jens* had er zelfs nog een bloeding bij gekregen. De artsen zeiden dat verder behandelen geen zin meer had. Onze Jens* zou nooit een menswaardig bestaan hebben je zou er nooit contact mee kunnen krijgen. Alhoewel wij dit zo nu niet ervaren hebben.

De beslissing om te stoppen met de behandeling ligt dan ook niet bij ons maar bij de artsen. We hebben onze Jens* nog laten dopen. Die vrijdagavond is Jens* rond 21.15 uur toch heel vredig in onze armen ingeslapen. We hebben hem samen nog gewassen en aangekleed. Er is
geen oorzaak te achterhalen. Wat de gynaecoloog ons verteld is dat Jens* een lek heeft gehad waarschijnlijk in de placenta en dat dit nooit te voorkomen was geweest, het is een acuut moment geweest van waarschijnlijk 1 dag terug. Het is een stomme pech van de natuur, 1 op de miljoen kans dat dit kan gebeuren. Overigens kende de gynaecoloog wat er met Jens* gebeurd is alleen vanuit de boeken. Hier moeten we het dus mee doenÂ…

Rond 1.00 uur hebben we onze Jens* naar het mortuarium van het ziekenhuis gebracht. Dit was echt heel zwaar.

Onze lieve Jens*

10 april 2007
Op 10 april (met 33 weken en 2 dagen) is onze Jens* met spoedkeizersnede geboren.

Op dinsdag ochtend 10 april lag ik s'morgens in bed te wachten tot dat Jens* begon met bewegen, het was anders. Jens* was altijd heel nadrukkelijk aanwezig.

's Morgens gewoon gaan werken ik denk achter de PC dan voel ik hem welÂ…Rond 11.00 heb ik toch maar de verloskundige gebeld dat ik minderleven voelden, ik kon meteen terecht. Gelukkig het hartje klopte. Maar ik moest voor de zekerheid een CTG laten maken in het ziekenhuis.

Na 10 minuten kwam de verpleegkundige vertellen dat de CTG er niet goed uitzag. Uit de echo bleek dat onze Jens* vocht in het maagje had wat duid op bloed armoede.

Ik moest weer terug aan de CTG en de
gynaecoloog zou gaan overleggen. Ondertussen had ik Henri mijn man gebeld dat hij naar het ziekenhuis moest komen. Vrij snel daarna
vertelde ze dat het beter was om naar een accademisch ziekenhuis te gaan. Daar zou ik en Jens* in betere handen zijn. Binnen een half uur stond de ambulance klaar.

Gelukkig was ons mam bij mij, zij is samen met mij in de ambulance naar het accademisch ziekenhuis gegaan.

Gelukkig was Henri er heel snel. Bij de echo daar hoorden we heel snel zeggen: "OK klaar maken, spoedkeizersnede" De baby moest gehaald worden want dan konden ze wat voor hem doen.

Om 15.56 is onze Jens* geboren, wel 7 weken te vroeg maar wel 4,5 pond dus dat was netjes.
Hij was alleen heel wit, baby's worden normaal geboren met een HB van 11 / 12, onze Jens* had een HB van 1,6.

Al het bloed van onze Jens* is uit zijn lichaam gelopen en hebben ze in mijn bloed terug gevonden. Hij had zuurstof tekort gehad bij zijn hersenen maar ook bij zijn
organen. In eerste instantie dachten ze dat Jens* geen hersenactiviteit had. Maar bij het hersenfimpje bleek dat Jens* wel
hersenactiviteit had maar minimaal. We moesten afwachten tot vrijdag voor het volgende hersenfimpje.

30 november 1999